انگار

سال پیش یه روز کنار خیابون وایساده بودم یه روز بارونی و خنک که خیلی از ادمایی که می دیدم خوشحال بودن و انگار سرمست بودن از بارش اروم بارون.منتظر تاکسی بودم که بالاخره یه تاکسی زرد داغو وایساد و من سوار شدم انگار میدونست کجا میخوام برم نشستم تو ماشین برف پاککن ماشینش خیلی ضعیف عمل میکرد و بیچاره با سختی خیابونا رو می دید و انگار چشماشم ضعیف بود. بالاخره رسیدم دم پارکی که هرروز ازش رد میشدم تا برسم به محل کارم.ساعت ۷ صبح بود اما انگار همه مردم بیرون بودن.یه قدم زدن کوتاه توی پارک کوچیک و سلام دادن به ادماش انگار روزمو میساخت.انگار اگه یه روز از اینجا رد نمیشدم و این ادمارو نمیدیدم روزم درست و حسابی شروع نمیشد انگار با همشون زندگی میکردم.رسیدم سر کار و از همون اول صبحی میزو صندلیمو اوردم دم پنجره تا بارونو ببینم انگار بارون نم نم نمیخواست بند بیاد خیلی خوشگل بود.رفتم لیوان چاییم رو از ابدارخونه اوردم و نشستم پشت میزمو خیره به بیرون نشستم که ببینم میتونم یه انگار جدید بنویسم یا نه....انگار مغزم فقط به بارون فکر میکرد...انگار دنیام بارونی شده بود.انگار بارونو خیلی دوست داشتم.